Peki unutmak kaç hece? Ya benim takatim nereye kadar?

Bak! 
iyi adamlar 
yalnızlıktan ölüyor 
iyi kadınlarsa 
kötü adamların balkonlarından 
yeryüzüne bakarken

güzelli geceler şarkısı *

yağmur damlalarının cama vuruşunun verdiği seste ki huzur vardı, telefonda konuştuğumuz o ilk günkü ses tonunda.

Bazen gitmek gerekir. Bir bavul çantası anılarla, kalbinde oda tutan bir adamla. Caddeden geçerken bir kaç anıyı son kez hatırlamak üzere, sarıldığınız yerlerden bir kaç damla gözyaşı dökerek gidilmesi gerekir aklındaki ve kalbindeki adamı unutana dek..

yol boyunca çalınacak şarkı!

Ah İSTANBUL!

Soğuktan üşümezken bugün Kadıköy sokaklarında, bir adamın klarnet çalışı üşümeme sebep oldu resmen, notalarıyla. O kadar güzel çalıyordu ki, o kadar içten... Anlatabiliyordu acılarını üflediği her notada. Ve herşeyden önce anlamıştı beni, sıra anlatmasına gelmişti, işte bu şarkıyla. Bana onu yanımda hissettirdi. Sanki onca insanın arasındaymış gibi. Çevremdeki insanlara bakma ihtiyacı duydum, bakmadım yahut bakamadım. Belki de onu başka bir kızla ele ele görmeyi göze alamadım. Bilmiyorum. Tek bildiğim şey şarkılarla hala onu yanımda hissedebiliyorum.