Ah İSTANBUL!

Soğuktan üşümezken bugün Kadıköy sokaklarında, bir adamın klarnet çalışı üşümeme sebep oldu resmen, notalarıyla. O kadar güzel çalıyordu ki, o kadar içten... Anlatabiliyordu acılarını üflediği her notada. Ve herşeyden önce anlamıştı beni, sıra anlatmasına gelmişti, işte bu şarkıyla. Bana onu yanımda hissettirdi. Sanki onca insanın arasındaymış gibi. Çevremdeki insanlara bakma ihtiyacı duydum, bakmadım yahut bakamadım. Belki de onu başka bir kızla ele ele görmeyi göze alamadım. Bilmiyorum. Tek bildiğim şey şarkılarla hala onu yanımda hissedebiliyorum.